WV Flacquee

Middelharnis

 

2015-11-20 Serendipity steekt over naar Newcastle

Verwaaid liggen en nadruppelen

Dat is in het kort gezegd zeilseizoen 2015. Het begon al met de steigertocht waarvan de route heel anders uitpakte dan gepland en het zette zo door tot laat in het warme najaar. Maar we hebben toch een goed jaar gehad en als we terugkijken: best veel gezeild.

Al jaren krijgen we vragen van mensen die willen weten of we naar verre bestemmingen zijn geweest met onze boot. Waar gaan jullie met de vakantie naar toe? Naar Engeland ?

Als we dan vertellen dat we op ons gemak langs de kust naar het noorden varen via Scheveningen , IJmuiden of Den Helder of als de wind beter staat voor naar het zuiden varen we dan langs de Belgische kust afzakken, komt er bijna altijd die meewarige en haast verwijtende blik. Met zo'n schip ga je toch lange tochten maken en ver weg over zee !

Als wij zeggen dat het maar weinig voorkomt dat je met een zeilboot lekker comfortabel zeilt naar een van te voren bepaalde bestemming over zee, stuit je op een muur van naïveteit en onbegrip. Domheid mag ik het van Marianne niet noemen, ik houd het daarom op onkunde.

Nu is onkunde geen aangeboren afwijking men kan er wel iets aan doen door te lezen of zelf ervaring op te doen. Erger is het als mensen na onze uitleg over de aard van de Noordzee met windkracht 4 tot 5 blijven volharden in hun mening dat het dan lekker zou zeilen. Ja, dat kan, maar het hangt er helemaal vanaf waar je naar toe wil. Ga je pal tegen de wind dan gaat het lang duren en maak je weinig voortgang. Met wind pal van achter lig je almaar te rollen . Een ruime koers aan de wind of halve wind of ruim van achter is beter.

Nu gaan we al jaren trouw mee met de steigertocht en in het lustrumjaar wilden sommigen naar Engeland. In vijf dagen uit en thuis. Wij hadden aangegeven niet mee te gaan en de opvarenden van de enige boot die wel ging, hebben dat geweten . Slecht weer maar vooral heel veel wind.

Eigenlijk zeil je op het Haringvliet het fijnst. Alleen dat vermaledijde voetgangersbruggetje gaat vaak open op verkeerde momenten. Maar verder geen proleem. Geen sluis, geen brug en je kan bijna met alle wind zowat een hele dag zeilen. Beter dan op de Grevelingen en je heb er met weinig wind geen last van stroming zoals op de Oosterschelde.

En als je later in de middag terugkomt, hoef je niet langs een vreemde havenmeester om een plekje voor de nacht toegewezen te krijgen waar dan later blijkt dat je er ook nog eens moeilijk kan afmeren. Zeg nu eens zelf : hoe vaak past de boot in de toegewezen box tijdens je vakantie? Vaak loop je klem of is ie veel te groot. En rijendik langs elkaar is ook geen pretje. De kinderen, de hond of vriendenschaar moet uitgelaten worden. En dan ‘s nachts struikelende zatte buren over je dek die daarna op onmogelijke tijden het toilet frequenteren. Daarom houden we de korte vakanties gewoon op het Haringvliet met de auto op de kade.

Maar goed , u kunt zich voorstellen dat we uiteindelijk toch gezwicht zijn. Het moest er toch eens van komen. Wij van de Serendipity met de boot naar Engeland. En de de Lintjes leggen de lat dan weer iets hoger. Niet Engeland maar Schotland wordt het doel.

Het eerste deel van Middelharnis naar IJmuiden is wel saai maar het gaat niet over rozen. Na enkele dagen met slecht weer in Middelharnis lijkt er een window te komen. Ja alvast Engels oefenen voor Schotland.

We vertrekken dinsdagmiddag met regen naar Stellendam en gaan daar aan een gele bal liggen.

Luisteren om 19:05 uur nog het weerbericht af en staan woensdag op zo net voor acht. Stroom is niet gunstig en met een verwachte wind van 3 uit ZW schiet het ook niet echt op om in één ruk naar IJmuiden te gaan. Het zal wel Scheveningen worden.

Maar dan komt de kustwacht met het weerbericht: De hele dag lichte regen en motregen maar erger is dat er toenemende kans is op mist . Nou daar hadden ze het eerder echt niet overgehad. Mist is zowat het beroerdste wat je op zee kan hebben en hoewel we radar aan boord hebben, lokt het niet.

Dus toch maar niet vertrokken en aan de boei blijven liggen. Inderdaad de hele dag regen en de wind  neemt toe tot 4 en later tot 5, slecht zicht in buien maar mist? Nou nee daar is het inmiddels te hard voor gaan waaien.

Donderdag zal de wind afnemen maar ook naar Noord draaien. nou dat hadden ze het eerder ook niet aangegeven. Dat is dus even balen want IJmuiden is dan niet te bezeilen. We zien morgen wel of het motoren wordt want vrijdags is de voorspelling: veel kans op onweer. Tja, Nederlands weer ten voeten uit.

We zijn er uiteindelijk gekomen en met de details zal ik u nu niet vervelen maar het werd in een dag op de motor en wat zeil . Om tien uur door de sluis bij Stellendam en om 18:45 uur hebben we in IJmuiden afgemeerd. Bij het passeren van Rotterdam Maasmond de A3 gehoord over de marifoon dat zij zuidwaarts gingen. We hebben ze ook wat later gespot: maar hoe we ook zwaaiden, er kwam geen reactie.

In marina IJmuiden een kaart voor zeven dagen gekocht (een z.g. eb en vloed kaart) en dat voor de prijs van zes dagen. Het weer ziekt wat aan en na een dag verwaaid te hebben gelegen met wind van zes tot zeven, gingen we de volgende dag naar buiten.

Geen succes: er staat een mooie windkracht vier maar met hoge korte golven en na de worsteling om uit de havenmond te komen en zeil te zetten, ben ik al snel zeeziek. Een pil helpt nauwelijks en als ik even naar beneden ga om koffie te zetten, moet ik snel weer naar buiten om het ontbijt binnen te houden.

Na twee uur heb ik het wel gehad en gaan we terug. Omdat we met een groot vrachtschip tegelijk dreigen binnen te lopen, haal ik het grootzeil naar beneden om snelheid te verminderen

Op de knieën naar de mast kruipen, omdat het grootzeil niet wil zakken doordat een schijf niet meer wil rollen. Provisorisch opbinden en dan naar binnen. De zon doet zijn best en de wind neemt geleidelijk af.

Onze dochter en haar vriend komen tegen zes uit Amsterdam en het weer is magnifiek. De wind valt zowat geheel weg en we blijven tot negen uur in de kuip zitten in korte broek en shirt. De volgend dag hebben we besloten maar weer te blijven liggen, omdat er weer vijf tot zes verwacht wordt. Het weer blijft vooralsnog onrustig.

Dus dan maar een week het IJsselmeer op. We bezoeken Makkum en hebben de storm van het jaar uitgereden in Medemblik waar het in de binnenhaven met windkracht tien nog aardig spookte. Het waterpeil zakte in korte tijd een halve meter zodat de stootwillen niets meer deden en we tegen het kopsteiger lagen te bonken . Ook daarna blijft het flink waaien.

Na een korte stop van twee dagen in Enkhuizen zijn met windkracht vijf tot zes vertrokken naar Amsterdam. Maar de wind neemt na de sluis geleidelijk toe en met de windmeter uiteindelijk op 33 knopen strijk ik het dubbel gereefde grootzeil maar . Op alleen de kluiver van 26 vierkante meter blijft de snelheid nog ruim zes knoop. Flinke rollers bij de nadering van de vuurtoren 'Het paard van Marken' en daar hebben we akelig weinig water onder de kiel. Daarna is er gelukkig wat meer beschutting en nemen rollers wat af.

Amsterdam Marina blijkt bij aankomst vol maar Marianne ziet toch nog een vrij plekje en ik draai er meteen in. Kopsteiger F waar even later een Dehler 47, die met ons vanaf de Oranjesluis was opgevaren, langszij wil afmeren. Hij staat met zijn mobiel in de hand en zegt dat de havenmeester dat goed vindt.

Later blijkt dat hij die laatste plaats toegewezen had gekregen maar dat wij er net voor zijn neus afmeerden. De wind is te hard om nog te verkassen, dik zes en staat er dwars op. Landen kan , vertrekken niet. Die arme stootwillen worden helemaal platgedrukt maar met vier extra stootwillen liggen we wel goed.

De andere dag besluiten de buren ondanks de zeskoppige bemanning niet door te gaan met het rondje Noordzee maar terug te keren terug naar Lelystad. Hun vakantie is bijna om. Het vertrek gaat niet vlekkeloos en het is maar goed dat ze een sterke boegschroef hebben.

Wij motoren een dag later naar IJmuiden en meren af langs het eindeloos lange langsteiger M .  Goed nieuws: de wind gaat afnemen en draait naar zuid. Het weer knapt op voor langere tijd is het vooruitzicht.

Met wat zon In de kuip genieten we al wiegend in de haven en na een paar glazen wijn bevind ik me plotseling in dromenland.

We gaan richting New Castle en hopen op een mooie tocht. de vooruitzichten zijn goed. In het begin is het wat uitkijken voor de windfarms die overal beginnen op te duiken en waar je langs moet. Dicht bij de kust staan de meeste en verderop wat boorplatforms die ‘s nachts uitbundig goed verlicht zijn.

Dit deel gaat volgens het boekje, geen tegenslag en met een noord tot noordwestelijke koers  blijven we mooi op schema.

Na een snelle overtocht lopen we rond 10:00 uur in de ochtend de rivier de Tyne op richting jachthaven van Newcastle. Daan Vis heeft al eens uitgebreid de trip verder naar en door het Caledonisch kanaal in beeld gebracht en dat blijkt een lange tocht te zijn die weken in beslag neemt.

Daarom gaan wij om praktische redenen verder met de auto want we willen toch de westkust van Schotland verkennen en een jeugdvriendin van Marianne bezoeken in Lockerbie.

We pakken de draad weer op bij de haven van Troon aan de Ierse Zee. Deze haven met zo'n vijfhonderd ligplaatsen is bijna bij elke waterstand aan te lopen met schepen tot 2 meter diepgang.

Maar vergis U niet want de kust is niet erg vriendelijk: rotspartijen in plaats van zandstranden en zoals de bejaarde wedstrijdzeiler met zijn 22 voet Baron in de jachtclub ons al aangaf, het weer kan hier in de Ierse zee onverwacht omslaan. Hij zeilde met zijn dochter en was zo bezig met zijn verhaal dat er voor ons geen kopje koffie in zat uit een van de persoonlijke mokken. Of hij durfde ons geen koffie aan te bieden in een mok met een barst en een scherf eraf.

Wij dus maar naar het paviljoen iets verder en daar hebben we genoten van thee met scones.. Iets te lang gezeten want het weer hield het voor gezien en de mooie vergezichten kon ik niet meer vastleggen op camera. Het werd druilerig met meer wind. Verder is Troon bekend vanwege haar mooie golfaccommodaties en belangrijke internationale wedstrijden.

Verder langs Denure waar wij niet eens naar binnen kunnen en waar je deels droogvalt, kom je in Girvan dat wat verder zuidwaarts ligt op 40 kilometer van Troon. De jachthaven biedt bescheiden mogelijkheden aan een nieuw drijvend ponton. Ook hier een moeilijke aanloop met links en rechts rotsen . Het is hier vulkanisch en daarvan getuigt het eiland Ainsle Graig. Eigenlijk is dat een gigantische lavazuil die in de loop der tijd deels is verweerd en afgeplat. Vanuit Girvan kun je erheen met de ferry.

Enkele dagen hier gebleven en met de auto, een mooie tocht gemaakt door het Schotse land via Stranrear naar Kirkcudbright aan de zuidkust. Als haventje stelt het nog minder voor dan Girvan . Afmeren kan alleen aan een drijvend ponton in de rivier die grotendeels droogvalt.

Niet iets wat je zou moeten doen tenzij je een rondje Engeland wil doen via de Ierse zee. Niet geschikt voor onze boot. Van Stranrear vertrekken de ferry’s naar Ierland maar dat hebben we maar laten schieten. Het tussenliggende haventje van Port Patrick is niet echt geschikt. Alleen ankeren in binnenhaventje is mogelijk. Het plaatsje is wel erg mooi om te bezoeken.

 

We maken een tocht naar een oude loodmijn bij het hoogstgelegen dorpje van de Schotse Lowlands : WanLockhead. Bij de mijn, die nog wel toegankelijk is voor toeristen , is ook nog een museum en bijbehorende horeca natuurlijk. Verder is er weinig te doen. Een min of meer verlaten dorpje met nu nog maar tweehonderd inwoners maar dat halfweg de 19e eeuw toch zo'n 1600 inwoners telde.

Na het sluiten van de mijn, is het dorpje geheel leeggelopen. Veel verkrotte gebouwen waaronder een oude bouwvallige kerk, zonder ramen en interieur, die ze nog voor £ 165.000 denken te verkopen .

Het ligt wel in een magnifiek berglandschap met steile afdalingen en bochtige weggetjes. De vele kudden loslopende schapen en rotspartijen met kans op onverwachte steenlawines vragen wel je volle aandacht bij het rijden . In de winter moet je hier niet zijn .

Ook nog een zeer toeristische tocht gereden naar Lockerbie en Mariannes penvriendin bezocht. We kwamen over de meest obscure weggetjes die de routeplanner wel als verhard aangeeft maar in onze ogen meer uit gaten en modder bestond. Landschappelijk wel heel fraai. Vervelend als je daar tegenliggers krijgt. Op een gegeven moment is het echt te smal om met zijn tweeën te rijden. De postman drukt zijn auto in de struiken en ik kan net langs het slootje passeren. Later moet ik een heel eind achteruit naar een boerderij om een tractor door te laten.

We maken ons op voor de rit naar NewCastle en zoeken de landelijke routes op maar moeten toch een stuk over de M6. En dan blijkt dat helemaal niet zo'n beroerde highway te zijn.

Integendeel, omdat het stijgingspercentage hier gering is gehouden voor het zware verkeer geniet je meer van de vergezichten en omdat er drie rijbanen zijn, zitten de inhalers ook niet zo op je achterbumper te drukken, als je rond de honderd kilometer wil blijven rijden.

De terugtocht verloopt prima en na aandoen van IJmuiden is het met een dag motoren gepiept naar Middelharnis . We wilden wel zeilend maar er staat te weinig wind en nog wat teveel deining. Op zeil halen we niet meer dat 2 tot soms 3 knoop. Bij Rotterdam zit de stroom knap tegen en we lopen pas tegen zessen in de middag de buitenhaven van Stellendam binnen.

Het schutten zit tegen . Eerst naar de andere kant en als de sluiswachter dan voor ons de sluisdeuren opent zet gaan de lichten van de brug niet op groen/rood of groen.

Inmiddels varen de motorboten ( enkele vissers) en twee kleine zeiljachten met mast onder 14 meter naar binnen maar de brug blijft voor ons dicht.

We liggen met twee zeilers alsmaar te draaien en na zeker een kwartier wachten roep ik de sluismeester maar eens op met de vraag of we op bepaald dringend vervoer liggen te wachten. Politie, ziekenauto of lijnbus. Het verrassende antwoord is dat hij wacht op eventueel nadruppelende zeilers. Ik probeer mijn mening niet al zeer te laten blijken maar dat valt niet mee en vraag of er zich dan al iemand heeft gemeld per marifoon?

Nadruppelen, dat is iets nieuws. Aan de stem te horen is het een jonge sluiswachter en nadruppelen komt vaak pas later. Even later gaat de brug open

Jan en Marianne de Lint

Meijel, november 2015


2015-10-27 Nieuws van de Faja Lobi

Santa Teresa di Gallure, 18-10-2015

Beste allemaal,

Wij zijn al weer bijna twee maanden aan boord en staan op het punt deze week weer terug te keren naar Nederland. Tijd voor enige informatie over onze belevenissen in  de afgelopen periode. Zoals al vermeld in ons vorige bericht hebben we besloten dit jaar in het gebied Corsica/Sardinië te blijven en liggen nu in de marina van Santa Teresa di Gallure, waar we voor een jaar een ligplaats hebben geboekt. Na een verblijf in Goedereede zijn we begin september weer aan boord gegaan. De ergste drukte en warmte was toen wel voorbij. Volgens de verhalen was het ook dit jaar in augustus enorm druk geweest. Heel Italië gaat dan met vakantie. Elke zich respecterende boot- vooral  motorboot-bezitter vaart dan vanaf het vaste land richting de eilanden met als gevolg een enorme drukte op ankerplaatsen en chaotische toestanden in marina’s. De eerste week na terugkomst hebben we hier in de marina ook van het laatste kunnen genieten.

Toen we na een week weer vaarklaar waren, bleek de wind hard uit het noordoosten te waaien en was de voorspelling voor de komende dagen hetzelfde. Ons oorspronkelijke plan om naar Elba te varen via de oostkust van Corsica hebben we  toen verruild voor een tocht naar de westkust van Corsica. Na voor anker te hebben gelegen in fraaie baaien hebben we Ajaccio, de hoofdstad van Corsica aangedaan. Hier hebben we uiteraard het geboortehuis van Napoleon bezocht. Voor ons was het een aardig idee, na op St. Helena bij zijn sterfbed te hebben gestaan, nu ook de kamer waarin hij geboren zou zijn te hebben gezien. Op zich ook interessant om de verschillende accenten te zien. Op St. Helena gaat het om de Engelse kijk op de geschiedenis. Hoe hij uiteindelijk verslagen is en hoe vervolgens alle moeite is gedaan om te voorkomen dat hij  het eiland ooit nog zou kunnen verlaten. Zelfs door middel van de constante aanwezigheid van duizenden militairen en oorlogsschepen in die periode op en bij het eiland.  Waarschijnlijk waren wij die dag de enige bezoekers. In Ajaccio was geen aandacht voor de afloop, maar vooral voor de Franse grandeur en het belang van de persoon en de familie. En er waren vele bezoekers.

Maar de afstand tussen de westkust van Corsica en onze thuisbasis hier in Santa Teresa is niet groot. Dus toen zich een periode met  harde mistralwinden aankondigde, waren we weer snel terug.  Echter, terwijl in Nederland toen sprake was van een periode met fraai septemberweer, werd de westelijke Middellandse Zee beheerst door een forse depressie, die in Nederland in het najaar of winter niet zou misstaan. Storm en overstromingen teisterden niet alleen het zuiden van Frankrijk,  maar ook Sardinië. Ons plan om nog naar de oostkust van Corsica te gaan, hebben we toen maar ingeruild voor een uitgebreide verkenning van de binnenlanden en belangrijke bezienswaardigheden van Sardinië per auto. Als echte toeristen hebben we ons van B&B naar B&B verplaatst. Naast prachtige natuur is ook op cultureel gebied veel te vinden. Naast de mooie stranden en baaien ( maar die hebben we wel vaker gezien) is Sardinië eigenlijk een groot open lucht museum met vooral veel opgravingen die terug gaan tot duizenden jaren B.C. We hebben dus fraaie opgegraven steden en enorme torens van opgestapelde stenen bekeken. Leuk, maar voorlopig hebben we nu genoeg stenen gezien.

Ondanks het nog prima weer, met wel veel wisselende windpatronen met ook soms harde wind, maken we nu mee hoe het gehele gebied bezig is snel in winterstand te komen. De laatste week geen binnenlopende charterjachten meer. Restaurants zijn al gesloten, winkels hebben kortere openingstijden. Alleen het patroon in het verkeer blijft hetzelfde. Het weggedrag van de Italiaan en zeker de Sardijn (bewoner van Sardinië) is niet zo erg als in Indonesië of op Sri Lanka, maar het is toch even wennen. Wachten bij een zebra tot een auto stopt, betekent dat je er uren later nog zou staan. De enige mogelijkheid is zonder op of om te kijken gewoon door te lopen en het beste ervan te hopen.

Voor ons zit er alles bij elkaar voor dit jaar weer een periode van ruim 6 maanden aan boord op. Door het besluit om niet verder naar Turkije te varen, hebben we minder zeemijlen gevaren dan we oorspronkelijk van plan waren.  De politieke ontwikkelingen van de afgelopen maanden doen ons dit besluit echter niet betreuren. Plannen voor het komende jaar moeten in de winter concreter worden. Maar het lijkt niet waarschijnlijk dat doorvaren in oostelijke richting een goede optie is. Hier hebben we het wel een beetje bekeken, dus westelijke richtingen liggen voor de hand.

Zoals gebruikelijk zitten we nu in de in de loop der jaren opgebouwde routine van de boot weer klaar maken om achter te kunnen laten. Het weer volledig grondig schoonmaken van de gehele boot behoort  niet tot een ieders geliefde tijdsbesteding. Maar  plichtsgetrouwheid en de wetenschap dat, als we in het voorjaar kakkerlakken, ander ongedierte en stinkende kweken aantreffen, beslist geen aantrekkelijk vooruitzicht is, zorgen we toch elk jaar weer voor een schoonmaak waar de Nederlandse vereniging van huisvrouwen versteld van zou staan.

Daarnaast veel preventief onderhoud dat thuis niet aan de orde is. De ervaring heeft geleerd dat de (hand)toilet pomp het jaar daarop verstopt raakt door een te dikke opgebouwde achtergebleven laag, als hij niet één keer per jaar inwendig wordt schoon gemaakt. Het gewoon schoonmaken is al geen leuke klus, maar enige verbeeldingskracht geeft een beeld van het schoonmaken van een verstopte pomp. Dus al jaren kan ik een dag uittrekken voor preventief onderhoud van de pomp. Het vraagt altijd enig doorzettingsvermogen om aan deze klus te beginnen. Hij doet het tenslotte toch nog en misschien kan ik wel een jaar overslaan.  Maar de voldoening is groot, als het weer is gelukt en ik er weer voor een jaar vanaf ben.

Wij houden jullie op de hoogte.

  

Theo en Michelle

2015-07-10 Nieuws van de Faja Lobi

Maddalenas,  2 juli 2015

Beste allemaal,


Wij zijn niet,  zoals ons oorspronkelijke plan was,  nu op weg naar Turkije, maar varen momenteel rond in de Maddalenas eilanden.  Deze eilanden liggen voor de NO kust van Sardinië tussen Sardinië en Corsica in.Enkele weken geleden hebben we besloten dit jaar niet via Griekenland door te varen naar Turkije. De redenen voor dit besluit zijn gelegen in de situatie rond bootvluchtelingen in het zuidelijk en oostelijk deel van de Middellandse zee  en de  onzekerheid rondom Griekenland.   Hoewel ons plan niet was ten zuiden van Sicilië langs te varen maar via de straat van Messina naar het oosten te gaan, was  het idee dat in hetzelfde gebied of in ieder geval op niet meer dan enkele tientallen mijlen afstand de exodus uit Afrika gaande is, toch alleen al doorslaggevend om de oorspronkelijke route niet te volgen.  Daarnaast blijkt nu dezer dagen dat de problemen in Griekenland alleen maar erger worden.

Ons vorige bericht kwam uit Alghero op de westkust van Sardinië. Van daar uit zijn we met een paar  tussenstops verder gevaren richting de Costa Esmeralda, waar we nu verblijven en de Maddalenas deel van uit maken.  Na het per auto bezoeken van de mogelijke jachthavens in dit gebied hebben we besloten voor een jaar een ligplaats te huren in Santa Teresa di Gallure, gelegen aan de straat van Bonifacio.  Hier zal de Faja Lobi de komende winter doorbrengen.

Sardinië, en zeker de N en NO kust, is een fraai vaargebied. Op weg hier naar toe hebben we op mooie plaatsen voor anker gelegen en oude stadjes en havens bezocht. Ook zijn we nog even overgestoken naar Bonifacio op Corsica met een  bijzonder fraaie haven en het oude stadje boven op de rots bij de ingang. Het nachtelijk vermaak rond de haven heeft ons echter doen besluiten om het verblijf tot één nacht te beperken. Ook hebben we dochter Marit met kleinzoon een weekje aan boord gehad.

Dit gebied wordt wel vergeleken met de Caribean. Naar ons gevoel zijn er zeker overeenkomsten , maar ook veel verschillen. Nu pas begint de temperatuur van zowel zeewater als buitenlucht Caribische waarden te naderen. Regen hebben we eigenlijk de laatste zes weken niet gehad. Een behoorlijke bui zou welkom zijn. Wij liggen nu voor anker in een prachtige baai op slechts een paar mijl van Porto Cervo, de ooit door de Agha Khan ontwikkelde jachthaven met omgeving voor de super rijken der aarde. We worden ook in deze baai omringd door werkelijke mega jachten, die nu in de Carib het hurricane seizoen is aangebroken, in de Med spelevaren. Voor de Med is er hier steeds relatief veel wind. Dit wordt veroorzaakt door de nauwe passage tussen Corsica en Sardinié, waar de wind doorheen wordt geperst en daardoor toeneemt. Als je voor anker ligt is er nooit sprake van swell de deining die ontstaat op de oceaan omdat er ergens , soms ver weg, een storm heeft gewoed.

De zeiljachten die hier rond varen zijn voor het grootste deel  charter

jachten, bemand door vakantiegangers , afkomstig uit  verschillende landen, voor 1 of 2 weken.  Gekenmerkt door veel mensen aan boord, die als ze een keer moeten aanleggen in een marina niet altijd georganiseerd samen werken, met soms chaotische gevolgen. Aanleggen gebeurt hier  op middellandse zee wijze. Geen vinger pontoons, maar alle boten tegen elkaar aan met lijnen verankerd  in het water voor de boot om de boot van de kant te houden. Bij aankomst zijn 3 zaken belangrijk: 1. op de goede plek, rekening houdend met zijwind de wal benaderen en daarbij koers houden en niet dwars op andere boten komen te liggen. 2 snel een lijn naar de wal. 3 erg belangrijk, het eind van de lijn die vanaf de wal moet worden opgepikt en naar de verankering voor in het water leidt snel te pakken krijgen, naar het voordek brengen en aantrekken opdat het achterschip vrij blijft van de wal. Dit kort samengevat . Op you tube zijn er ongetwijfeld opnames te vinden van min of meer geslaagde pogingen.

Overigens bij nauwkeurige waarneming zijn ook de verschillen in landsaard goed waarneembaar. Een boot met Italianen aan boord is primair te herkennen aan het feit dat de dames in het gezelschap als belangrijkste taak hebben aanwezig te zijn en min of meer aantrekkelijk gedrapeerd niet in de weg te liggen of te lopen. Het aanleggen is een taak van de mannen. Improvisatie op het laatste moment is de kern van de aanpak. Voor zover er al sprake is van een taakverdeling is niet iedereen daarmee bekend en neemt eigen initiatieven. Boten bemand door Duitsers komen  georganiseerd aan. Iedereen heeft zijn eigen taak. Twee man/vrouw achterop staan klaar met lijnen voor de wal. Een man/ vrouw staat klaar met de pikhaak om de voorlijn op te pakken. Twee, meestal man (hier is spierkracht een belangrijk vereiste) hebben als taak de lijn daarna naar voren te brengen en strak te zetten. De Franse benadering is veelal een combinatie van de hiervoor beschreven gang van zaken. Maar uiteindelijk komt men met hulp van de meestal aanwezige en zeer ervaren marineros (zeg maar hulphavenmeesters)  toch wel zonder schade op zijn plaats terecht.

Wij verkeren dus nu ook in een soort vakantie situatie. Varen wat, zoeken een ankerplek waar we beschut liggen voor de heersende windrichting, vinden meestal met behulp van de speciale antenne die we daarvoor hebben wel ergens onbeveiligd wifi toegang, laten generator en watermaker draaien,  zwemmen een paar keer per dag, gaan om de paar dagen naar een plaatsje om wat boodschappen te doen en ons afval kwijt te raken, kijken naar andere boten, ontdoen al zwemmend het onderwaterschip van aangroei, varen een rondje met de bijboot en lezen eindelijk de oude boeken  die we al jaren aan boord hebben  en waar we nu eindelijk aan toekomen.

Maar binnenkort is dat afgelopen. Dan brengen we de Faja  Lobi  naar Santa Teresa en vliegen medio juli naar Nederland.  Conform ons oorspronkelijk plan willen we de periode tot eind augustus in Goedereede doorbrengen. Het wordt hier dan net zo warm of warmer dan de komende dagen voor Nederland wordt voorspeld. Ook gaan vanaf heden en zeker in augustus de Italianen in groten getale hier met vakantie, hetgeen volgens de verhalen tot een grote drukte in het gehele gebied gaat leiden. Plan is vervolgens in de periode september/ oktober weer aan boord te zijn en indien weer en wind geschikt zijn Corsica en Elba en omliggende eilanden te bezoeken.

Wij houden jullie op de hoogte.

Theo en Michelle


2015-07-06 Lady Jane en de mijnenveger

Jan en Jannie keken wel even raar op toen er op hun rustige plekje in Stellendam ineens een mijnenveger achter hen kwam aanmeren.

2015-06-09 De Ikan IV wordt goed onder handen genomen

Hier een korte update van de refit van de Ikan IV.

Zie eerst de foto van de gatenkaas in het dek. Na verwijderen van het balsahoutzaagsel de boel een maand goed laten drogen. Daarna is het dek gevuld met 3 mm epoxy, 1,5 cm expoxyschuim (om het licht te houden) en nog eens 3 mm epoxy.

De witte gelcoat rondom de gaten is er daarna afgeschuurd gevolgd door het aanbrengen van twee nieuwe polyestermatten over het hele dek heen gelamineerd voor extra stevigheid. Daarna is het dek nog wat bijgeplamuurd. Zie het resultaat.

Ze zijn nu eindelijk begonnen aan het flexiteak sierdek. Het is nu verlijmd, zie bijgevoegde foto.

De nieuwe drieblads Gori klapschroef is geplaatst voor een paar tienden meer snelheid op de motor en een paar tienden meer snelheid onder zeil bij licht weer.

Niek Vis

2015-06-15 Ikan IV, deel 2

De vorige refit update heb ik verteld over de reparatie van het dek boven de gangboorden, het plaatsen van een nieuwe schroef en het verlijmen van het nieuwe sierdek. Het nieuwe flexiteak sierdek is nu tevoorschijn gekomen van onder de houten planken en loden cans en daarmee is het einde van de refit eindelijk in zicht.

Nu al het dekbeslag terugplaatsen zoals 4x rails voor genua en fok, de sceptor paaltjes, preekstoel, schootkeerblokken, etc. etc. In totaal zo’n 150 stuks RVS A4 bouten met contramoeren benedendeks heb ik uitgerekend. Dit moet allemaal in de MSR CA 1-component constructielijm/montagekit. Ook de Ikan IV krijgt nu middenbolders (in 1990 was dat nog geen geen gemeengoed).

Daarnaast is het nu ook tijd voor de tweejaarlijkse gelcoat restorer en wax poetsbeurt en het aanbrengen van een nieuw laagje anti-fouling.

Eindelijk kan de Ikan IV a.s. woensdag na 9 maanden verwarmde winterstalling bij CCA Yachtcleaners in Bruinisse weer te water. Dan twee dagen wachten tot de romp zijn oude vorm hopelijk weer heeft aangenomen voor het uitlijnen van de schroefas. Deze is los geweest voor het het plaatsen van een nieuwe Volvo seal bij de asdoorvoer in de romp en een nieuwe rubberen steunlager bij de ashouder vlak voor de schroef. Dit laatste was hoognodig want de bestaande kwam er in stukken uit. Het uitlijnen van de schroefas komt vrij nauwkeurig, 1/10 mm uit lijn is al niet goed vandaar dat de romp na 9 maanden op bokken en steunen zijn watervorm eerst weer moet aannemen.

Ook is het aanhoudende probleem van vocht tussen kiel en romp nu voorlopig definitief voorbij want de bestaande kitnaad is volledig verwijderd, de kiel/romp verbinding geschuurd tot op de gelcoat en het staal van de kiel gevolgd door het aanbrengen van een epoxyprimer en de gehele kiel romp verbinding is daarna opnieuw afgekit. Ook drie roestplekken op de kiel zijn terug geslepen tot op het staal en behandeld met een epoxyprimer want de Primacon primer die ik twee jaar geleden had aangebracht gaf geen resultaat (opnieuw roestplekken door de anti-fouling heen).

Volgend weekend vaart de Ikan, nog zonder mast, van Bru naar Neutmast waar de mast inmiddels is voorzien van compleet nieuwe verstaging en enkele aanpassingen/verbeteringen aan de mast zoals o.a. aan de doorvoer van een val en de spiboom wordt voortaan verticaal opgeborgen aan de mast waartoe onderaan de mast een nieuwe extra beugel is voorzien.  Voordeel is dat als ik de boom wil gebruiken deze reeds is ingehaakt in de mast en deze dus alleen hoef te laten zakken en bijkomend voordeel is dat de boom niet meer in het gangboord ligt want daar ligt hij soms een beetje in de weg.

Na het terugplaatsen en trimmen/afstellen van de mast en het plaatsen van een nieuwe vaste radarreflector (i.p.v. dat oude bolvormige rotding die ik elke keer moest hijsen) kan de elektriciteit terug worden aangesloten (verlichting, radarkabel, windmeterkabel, marifoonkabel) en de sierdakbeplating weer tegen het plafond.

Twee jaar geleden heb ik alle instrumenten vervangen (voelers, bekabelingen en displays), de stereo met casettespeler is vervangen door een modernere versie met USB en 4 nieuwe boxen (twee voor binnen en twee spatwaterdichte voor buiten), de startmotor is gereviseerd, de lichtaccu vervangen, etc. etc.

Zo langzamerhand kun je beter vragen wat er niet nieuw/hernieuwd is behalve dan romp, mast en motor.  Zelfs de kiel is al eens in z’n geheel vervangen en nu dus o.a. zowel het dek als het sierdek en de verstaging.

Ik ben blij dat over twee weken de zeilen er weer op kunnen en het ruime sop wordt gekozen want de verhouding zeilen/klussen moet weer groter dan 1 worden….

Groetjes van de Visjes

2015-05-26 Nieuws van de Faja Lobi


Alghero, 22 mei 2015

Beste allemaal,

Wij zijn al weer sinds begin maart aan boord en ruim vijf weken onderweg. Tijd voor een nieuw bericht. Deze keer uit het stadje Alghero op de westkust van Sardinië.                                                                                                   

Na aankomst aan boord allereerst weer het gebruikelijke gedoe van het opstarten van alle systemen en weer gewend raken aan het leven in een kleine ruimte. Verder het monteren van nieuwe meegebrachte onderdelen, het repareren van zaken die het niet meer blijken te doen en het inslaan van voorraden. Wat het laatste betreft: wij zijn nog steeds bezig met het gewend raken aan het idee dat steeds alles wel te koop is en dat niet zoals tijdens onze wereldreis het noodzakelijk is om steeds inkopen te doen alsof daartoe de volgende maanden geen gelegenheid meer voor zal zijn. Het gaat beter maar nog steeds komen we na het boodschappen doen aan boord met te veel ingekochte etenswaren. Toiletpapier voor 2 of 3 maanden, koffie voor een half jaar en ga zomaar door. Hoewel… de koffie is wel bewust ingekocht. De Portugese koffie is met de Braziliaanse in onze ervaring de lekkerste en zeer goedkoop.

Verder is te constateren dat de Europese eenwording nog steeds interessante bijverschijnselen heeft. Ons is de laatste tijd opgevallen dat we heel veel jachten zien met een Belgische vlag. Nu zijn we in de loop der jaren af en toe wel eens Belgische jachten tegengekomen, maar niet vaak. Maar in iedere jachthaven die we nu aanlopen liggen meerdere schepen onder Belgische vlag. De verklaring is echter niet een enorme toename van Belgische zeilers, maar vluchtgedrag voor de Spaanse en Italiaanse regelgeving gecombineerd met een speciale belasting op jachten  Simpele registratie in België via internet is tegenwoordig mogelijk en voldoende om deze ellende te ontgaan.

De situatie rondom koken op gas aan boord is een ander verhaal. Wij gebruiken de ooit in Nederland aangeschafte flessen met propaangas voor huishoudelijk gebruik. In heel Europa zijn overal wel de kleine, dure blauwe campinggasflessen te verkrijgen, maar het vullen van flessen is een ander verhaal. Campinggas is in een volstrekte monopolie positie. Want de gebruikelijke flessen voor huishoudelijk gebruik hebben per land een verschillende aansluiting en het is per land verboden  om flessen uit een ander land te vullen, ook als goede koppelstukken beschikbaar zijn. Dit alles met  het argument van voorkomen van extra risico’s. Waar het ons over de hele wereld gelukt is om onze flessen gevuld te krijgen, kan dat in bv Portugal alleen illegaal. De oplossing is autogas. Dat is zelfs nog beter dan gewoon LPG. We beschikken over een ooit gekochte doos met diverse koppelstukken. De oplossing is om naar een benzinepomp te gaan die ook autogas verkoopt en daar zelf te vullen. Volstrekt illegaal, dat wel. Maar tot nu toe werkt dat zonder dat we worden opgepakt. Maar hier ligt nog een schone taak in het kader van de Europese eenwording.

Na ruim een maand in Lagos, waren we gereed om te vertrekken op weg, zoals nog steeds het plan is, naar Turkije. En nu zijn we in een aantal stappen aangeland op Sardinië. Eerst van Lagos naar Gibraltar. Dat betekende een nachtje doorvaren. Maar het varen in het voorjaar in Zuid-Europa is niet het varen in de Carib. Overdag kan het weer soms wel aangenaam zijn, maar de nachten zijn behoorlijk koud. Dus thermo-ondergoed is geen overbodige luxe.  We hebben trouwens ons hele idee van het voorjaarsweer in de Med. wat moeten bijstellen Het kan  soms echt aangenaam zijn vergeleken met Noord-Europa, maar er zijn ook periodes met koude harde wind.

In Gibraltar verbleven we in een marina aan de Spaanse kant. Maar in tien minuten lopen waren we de grens over en in een andere wereld. Deed ons denken aan de Kanaaleilanden, maar ook aan   St. Helena. Een zekere Engelse kneuterigheid uit de jaren ‘50. Maar evenals op St. Helena is het grootste deel van de bevolking niet van Engelse afkomst. Op St. Helena een mix van Portugezen, afrikanen uit meerdere landen en een forse bijdrage aan de genenpool van langs komende zeelieden. In Gibraltar vooral afkomstig uit  landen rondom de Middellandse zee. 

Na een paar dagen Gibraltar zijn we voor het eerst op eigen kiel de Middellandse zee in gevaren en daarin nu bijna vier weken onderweg. We hebben kunnen constateren dat veel van de algemeenheden, die over het varen in dit gebied worden beweerd kloppen. Het waait of hard of ( bijna) niet. Je hebt wind tegen of pal achter. Als het hard waait, is er een korte onaangename golfslag.

Tramontane en Mistral zijn twee woorden voor hetzelfde fenomeen. Harde, koude N of NW wind. Ontstaat bij lage druk in de Med en een fors hogedrukgebied boven Spanje/West Frankrijk als uitloper van het Azoren hoog. Deze wind wordt versterkt door de nauwe opening tussen Pyreneeën en Alpen, waar de zich verplaatsende lucht doorheen wordt geperst. De afgelopen weken meerdere forse stormen met windkracht tot 10 op de schaal van Beaufort. Maar tussen de harde wind door hebben we ons aardig kunnen verplaatsen. Na een paar Spaanse kustplaatsen, waaronder Carthagena  (zeer de moeite waard, veel Romeinse geschiedenis) naar de Balearen. Hier steeds enkele dagen doorgebracht op Ibiza, Majorca en Menorca. Wat rond gereden per auto, veel  kerken en musea gezien. Voor ons een aardige kijk op de geschiedenis van deze eilanden, teruggaand tot ver voor het begin van onze jaartelling. Wel heb je het na vele opgravingen, met een heleboel gestapelde steenhopen, al of niet gerestaureerd en in de goede volgorde gelegd, ook wel weer even gezien.

Samengevat: het fort in Ibiza-stad is fraai. De rest van het eiland is vooral vakantiegebied, met relatief heel veel Nederlandse vakantiegangers.  Majorca doet plezieriger aan met de zeer fraaie hoofdstad Palma. Menorca beviel ons het beste. Twee zeer fraaie stadjes  en een relaxte sfeer. Een sterke Engelse invloed, door een lange Engelse bezetting in het verleden.

Een paar dagen geleden zijn we uit Mahon op Menorca overgestoken naar Sardinië. Letterlijk tussen twee periodes met harde wind en storm door. Het gaat maar over een afstand van ca 200 mijl, maar het nauwkeurig volgen van de weerberichten is zeer noodzakelijk. We vertrokken, nadat de vorige dag in de haven nog meer dan 40 knopen wind had gestaan. De eerste uren was de wind nog voldoende om te zeilen. De zee was door de storm van de afgelopen dagen nog een soort wasmachine. Maar dat werd in de loop van de dag minder. Voordat we halverwege waren kwam de verwachte  waarschuwing voor de volgende storm  al door. Maar we waren  ruim op tijd in de marina van Alghero.

De weerberichten zijn hier overigens prima. Halverwege konden we via de marifoon de Spaanse, Franse en Italiaanse weerberichten en stormwaarschuwingen ontvangen. Interessant: De Spaanse in het Spaans en in vaak matig  verstaanbaar zeer snel uitgesproken Engels. De Italiaanse in het Italiaans en in zeer goed verstaanbaar Engels. De Franse goed uitgesproken en fraai klinkend, maar alleen in het Frans!

 

Wij blijven voorlopig op Sardinië varen. Over twee weken komt dochter Marit en kleinzoon voor een weekje op vakantie. Het weer moet zich volgens de locals nu snel gaan verbeteren met minder wind. Zomerse tramontanes zijn zeldzaam. De huidige situatie zou al uitzonderlijk zijn, maar dat verhaal hebben we al heel vaak op veel plaatsen rond de wereld gehoord. Het geheugen van mensen wordt volgens mij in positieve zin gefilterd als het om de herinneringen aan het weer in het verleden gaat. En dat is maar goed ook.

Over ongeveer een maand verder richting Turkije. Wij houden jullie op de hoogte.

Theo en Michelle

Tloos@planet.nl